Blogs Werk

Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan. En terecht!

26 september 2020

Mei 2019 – Ik haal een jonge vrouw op uit de wachtkamer. Ze heeft een eetstoornis en komt voor een intake bij mij in de praktijk. Ze staat op de wachtlijst voor een behandeling elders, maar wil in de tussentijd graag met mij aan de slag. Een moedig en waardevol besluit. En dat vind ik keer op keer wanneer iemand bij mij aanklopt. Want als geen ander weet ik dat deze keuze niet makkelijk is. Het loslaten van een eetstoornis, is eng, super eng. Ondanks alle rottigheid die deze problematiek met zich meebrengt, kent deze ook zeer veel voordelen. Deze jonge vrouw vertelt mij dat ze zin heeft om te beginnen. Wauw! Deze woorden gaven mij veel vertrouwen in haar herstelproces. Al wist ik ook dat het geen makkelijke en korte reis zou worden.

Na deze intake besluiten we met elkaar in zee te gaan. Al snel merk ik dat de ‘klik’ – welke van groot belang is voor het slagen van een behandeling – tussen haar en mij anders is dan die ik voel bij andere cliënten. En ik weet dat het dan belangrijk is om bij mezelf ten rade te gaan. Ik kom erachter dat, als we elkaar in andere omstandigheden hadden ontmoet, zij zomaar eens een vriendin van me had kunnen worden. Doordat ik dit wist, kon ik rekening mee houden binnen onze behandelrelatie en bleef er sprake van professionele nabijheid. Over dit begrip schreef Carmen Netten, oprichter en directeur van Human Concern, een erg mooie blog.

Wanneer zij te horen krijgt dat ze kan starten bij de organisatie waar ze op de wachtlijst staat. is ze duidelijk. ‘Ik blijf bij jou!’ Opnieuw een moment waarbij ook ik goed moet stilstaan. Kan ik haar voldoende bieden? Kan zij bij mij (mogelijk met inschakelen van andere behandeldisciplines) komen tot herstel? Is het vanuit haar een besluit vanuit vertrouwen of vanuit angst voor bijvoorbeeld het onbekende daar? We hebben hier goed over gesproken en opnieuw zeggen we ‘ja’ tegen elkaar. Ze kan bij mij in behandeling blijven.

September 2020 – En nu, nu is het een jaar later en heeft ze deze week haar laatste gesprek bij mij gehad. En wat is er veel verandert in haar leven. In plaats van een eetstoornis in haar leven zal er op korte termijn een eerste kindje in haar leven zijn, zo mooi. Ze heeft keihard geknokt om zichzelf weer terug te vinden en dat is gelukt. Ik ben ontzettend trots op haar.

Ter afronding gaf zij mij naast een heerlijke blok chocola en een mooie poster met quote onderstaande brief. En in overleg met haar deel ik deze met jullie.

ΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞΞ

Brief van de cliënte:

Ik weet niet hoe ik moet beginnen, dus ik begin maar gewoon. Ik wil je vanuit de grond van mijn hart bedanken voor wat je voor mij hebt gedaan. Ik heb mijzelf teruggevonden en daardoor hebben mijn ouders hun dochter terug, mijn zus haar zusje, vriendinnen de echte Marjolein en het allerbelangrijkste, Martijn heeft mij terug en ik heb mezelf terug. Ik heb mijn basis (redelijk) gevonden en dat is een fijne basis om weer verder te kunnen groeien.

De manier van helpen was mijn manier; zien, doen, praten en ervaren. Er blijven maar dingen omhoog komen waar ik aan terug denk. De touwen, de eilandjes, de balletjes, het bouwen van een brug, het boksen…. Maar vooral de gesprekken, de (h)erkenning en jouw rust. Daardoor groeide mijn vertrouwen in dat ik het aankon. Het was en is een zware strijd geweest, maar deze strijd ben ik aan het winnen en heb ik al voor een groot deel gewonnen. En nogmaals bedank ik jou hiervoor.

Ik zat van de week de Beste Zangers te kijken en ik heb gehuild met grote halen, snikken en watervallen aan tranen. Het raakte mij, net als het liedje van Maan. Dat was mijn verhaal. Het liedje wat ik hoorde was mijn doel, hoe ik mij wil voelen en steeds meer mijn doel bereik.

“Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen.
Ik hou van mij, van mij kan ik op aan.
Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen.
Ik hou van mij en ik laat mij NOOIT meer gaan!”*

Ergens, diep verstopt en zacht, zit nog dat stemmetje, ‘dat mag jij niet denken.’ Helaas voor die stem. Ik heb door jou geleerd dat ik het waard ben. ‘Dus f#ck you stem. Ik laat mij niet meer gaan!’

“Want houden van een ander, dat heb jij (ik) alleen maar nodig,
Omdat je niet genoeg kan houden van jezelf.
Hou van jou maakt een ander overbodig.
Want ware liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf.”*

Ik ben weer een beetje van mijzelf gaan houden en daardoor kan ik weer liefde geven.

Yvette, onwijs bedankt voor je oprechtheid, eerlijkheid, begrip, luisterend oor en leuke en moeilijke opdrachten. Ik weet nog onze eerste afspraak. Ik zei ‘Ik heb zin om te beginnen.” En dat klopte, elke keer weer.

Onwijs bedankt!

Lieve groetjes, …..

“Want wie van zichzelf houdt die geeft pas echt iets kostbaars.
Als ie ‘ik hou van jou’ tegen een ander zegt.”*

* Harry Jekkers – Ik houd van mij”

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply