Blogs Persoonlijk

Bevrijd van de oorlog in mijn hoofd

5 mei 2020
Blog - Bevrijd van de oorlog in mijn hoofd - Hulp bij eetstoornissen

Vorige week schreef ik de blog ‘Terug in de tijd – Gevangenschap‘. Deze blog is hierop een vervolg. 

Bevrijdingsdag 2020
Vandaag vieren we de dag van de vrijheid. Een dag nadat wij tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei de burgers en militairen die in het Koninkrijk der Nederlanden, of waar ook ter wereld sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en daarna, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties zijn omgekomen of vermoord. Indrukwekkende woorden werden uitgesproken door koning Willem-Alexander. De zin die mij het meeste is bijgebleven: Het nieuwe ‘normaal’ is niet normaal. Een zin van slechts zes woorden, maar met vele betekenissen. Ik hou van dit soort uitspraken. Net als van metaforen. Iedereen of leest daar iets anders in.

Oorlog in je hoofd
Vandaag staan we dus stil. Stil bij de grote waarde van vrijheid, democratie en mensenrechten. Ontzettend belangrijk om te blijven doen, niet alleen vandaag. Daarnaast mag er wat mij betreft ook aandacht komen voor een andere vorm van oorlog en bevrijding. Bij aanwezigheid van psychische problematiek worden er in de hele wereld onzichtbare oorlogen gestreden. In de hoop ooit de bevrijding hiervan te ervaren. Zelf heb ik jarenlang gestreden om mijn onzekerheden, angsten, somberte, de afkeer van mijn lichaam en mijn eetstoornis achter me te laten. Ik leefde niet, maar overleefde. Gevangen in valstrikken, sabotagetrucs en geïndoctrineerd door innerlijke stemmen die mij onjuist informeerden en een andere waarheid vertelden. En ik geloofde ze, elke dag een beetje meer. Ik werd banger en banger. Raakte mezelf meer en meer kwijt. Het liefste wilde ik vluchten en onderduiken. Weg uit de wereld, weg uit het leven, weg uit de oorlog in mijn hoofd. Gelukkig heb ik een strijder in mij, iemand die zich durft te verzetten, iemand die niet opgeeft, hoe diep ze ook zit. De driftige driejarige kleuter die thuis regelmatig riep de ramen kapot te gooien als ze niet haar zin zou krijgen (echt waar!) werd nooit verslagen. Haar heb ik er regelmatig bij gehaald toen ik besloot voor het leven te kiezen (zie blog ‘de keuze voor het leven‘), op weg naar vrijheid, op weg naar bevrijding, op weg naar vrede met mijzelf en het leven.

Een oorlog van 24 jaar
Waar de Tweede Wereldoorlog vijf tot zes jaar duurde, duurde de oorlog in mijn hoofd vierentwintig jaar. Op mijn twaalfde begon mijn eigenwaarde te wankelen en besefte ik dat het niet vanzelfsprekend was ‘erbij’ te horen. Vanaf mijn zeventiende werd mijn lichaam een sta in de weg, een obstakel die uit de weg moest worden geruimd. Ik bleek met het gewicht dat ik had niet binnen de curve van oké te zitten om toegelaten te worden tot de opleiding die ik wilde volgde. En vanaf dat moment verloor ik de realiteit van een gezond eet- en beweegpatroon uit het oog. Toch knaagde mijn geweten al vanaf het eerste ogenblik. Ik wist diep van binnen echt wel dat ik niet goed bezig was. Maar de werkelijke waarheid werd verdraaid, zo ontzettend geloofwaardig dat mijn geweten de kiem in werd gesmoord. Ik kan me goed voorstellen dat ditzelfde ook gebeurde onder leiding van Hitler tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik dacht werkelijk dat afvallen me zou bevrijden van mijn onzekerheid, mijn anders voelen, mijn somberte. Je bent dan toch gek als je hier niet voor kiest?!

Het nieuwe ‘normaal’ is niet normaal
Maar zoals koning Willem-Alexander gister zei: Het nieuwe ‘normaal’ is niet normaal. Het leven met een eetstoornis en de bijbehorende gedachten, gevoelens en gedragingen werden voor mij normaler en normaler. Daardoor zag ik de ernst de eerste jaren ook niet in. Maar het was niet normaal wat ik dacht en deed. Niet alleen in relatie met eten, maar ook in contact met mijzelf. Het duurde lang voordat ik wel besefte dat mijn nieuwe ‘normaal’ niet normaal was. En daarmee begon de lange weg naar herstel, bevrijding van de eetstoornis en vrede sluiten met mijzelf. Een proces dat startte in 2003 met mijn eerste stap naar de hulpverlening. In 2018 kon ik eindelijk zeggen dat ik mezelf weer terug had na ook de eetstoornis te hebben gelaten. Dit voelde echt als een zeer grote overwinning. Wat was ik blij dat ik mezelf weer kon omarmen en voelde ‘ik ben echt helemaal oké.’ Toch was ik er toen helaas nog niet. Dat besef kwam korte tijd later. Ik vond het leven écht leven nog altijd pittig. Ik ervaarde nog te vaak dat ik aan het overleven was. Een pittig en tegelijk zeer waardevol traject bij een psychotherapeute volgde. Ik leerde het leven leven met alles wat hierbij komt kijken. Wat een vrijheid, liefde en ontspanning heb ik hiervoor terug ontvangen. Ik hoef niet langer bang te zijn, op mijn hoede, op de vlucht. Bevrijd van de oorlog in mijn hoofd. Dat vier ik vandaag. En tijdens alle bevrijdingsdagen die maar mogen volgen. En daarmee denk ik niet alleen aan mijzelf, maar aan alle mensen die deze oorlog in hun hoofd voeren of hebben gevoerd. Wie doet er mee?

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply