Blogs Persoonlijk Werk

Terug in de tijd – Gevangenschap

27 april 2020
Blog - Een hoofd vol gedachten en een lichaam vol gevoelens - Yvette voor Jou - Hulp bij eetstoornissen

Het is nu een aantal jaren geleden dat ik de eetstoornis gedag heb gezegd. Dat ging niet zonder slag en stoot of van de één op andere dag. Dit was een proces van jaren, met muizenstapjes en af en toe een grote sprong. Tijdens het werk dat ik doe vraag ik me soms af of ik nog voldoende dichtbij de ervaringen van de cliënten kan komen. Of mijn herinneringen, beelden en ervaringen met de jaren niet te veel vervagen. Op die momenten pak ik mijn dagboeken er maar weer eens bij, zo ook mijn mailtjes met behandelaren, de gemaakte opdrachten en tekeningen. En dan denk ik ‘ja, zo was het, zo is het, ik weet het, meer en anders is niet nodig.’

Hieronder een bericht voor mijn behandelaar in een periode waarin het me maar niet lukt het laatste restje eetstoornis los te laten. Tijdens de afspraken had ik niet altijd de woorden om te vertellen hoe het daadwerkelijk met mij ging. Erover schrijven lukte me wel en dat deed ik toen ook veel.

Gevangenschap

Gevangen in de mist
Gevangen in mijn lichaam
Gevangen in een restje eetstoornis
Gevangen in mijn hoofd

Er zijn momenten zonder hoop
Zonder vertrouwen dat ik mijn weg ga vinden in mijn leven
Momenten van wanhoop, van ‘stille’ paniek
Van niet willen voelen, niet willen leven…. Zo stil in mij. En toch ook weer niet.

Ook nu is er die glimlach van buiten
Maar van binnen zijn er tranen en is het grijs
Naar buiten straal ik vertrouwen uit en positiviteit
Maar van binnen voel ik slechts vermoeidheid, boosheid, weerstand en onzekerheid

Alsmaar lonkt mijn bank
En het enige wat nog lukt, is het lezen van een boek
Daarin kan ik voor even verdwijnen, niet stilstaand bij hoe het is.
Zo ook een kort slaapje en daarmee is er weer een uur voorbij

Toch ergens zijn ook de dagen zo voorbij
Ogenschijnlijk vermaak ik me wel.
Even dit en even dat, een afspraak hier, een afspraak daar
Ja, ik blijf wel onder de mensen

Ergens vind ik het allemaal wel goed zo
Veel anders kan ik er ook niet van maken
Maar ervan genieten mag ik niet
Dit hoort niet, dit kan niet, dat zou toch gek zijn. Of toch niet?

Op dit moment zit ik ruim 3 weken thuis
Velen vragen of het al beter gaat
Ik zou ze het liefst een positief antwoord geven
Ja, ik voel me beter dan was, de druk is weg, maar dat is het dan ook wel

Mensen schrikken als ik eerlijk zeg dat ik even uit de running ben
Ze vallen stil of er komt een ongelukkige vraag
Ergens begrijp ik dit ook wel
Maar toch, het is soms best eenzaam

Ik haat mijn restje eetstoornis
Het moeten bewegen, ook nu de energie er niet is
Het plat willen hebben van mijn buik, de ruimte in mijn broek
Ook haat ik mijn cola light gebruik, de bodychecks en de afwijzing daarmee gepaard

Ik haat al mijn gedachten over calorieën
Het wel of niet mogen eten, het wikken en wegen
Zo ook het willen afvallen
Op de weegschaal durf ik niet meer te staan

Waarom hou ik toch zo vast aan een stukje eetstoornis.
Waarom laat ik gewoon niet los
De wanhoop wordt alsmaar groter, gaat dit nog eens gebeuren?
Ik haat het, ik haat het, ik haat het woord dat eetstoornis heet

Ik weet het even echt niet meer. Doe ik het goed?
En hoe nu verder?
Met het eten, maar ook met mijn stemming en de invulling van mijn leven
Komt er ooit een moment dat ook ik gelukkig en vrij ben?

Ik vind het lastig om mezelf serieus te nemen
Ik noem mezelf niet depressief, zelfs somberte gaat er lastig in
Ik sluit me niet op in huis, ik lig niet dagen in bed en onderneem nog activiteiten
Dus zo erg is het niet met mij

Mmm, waar heb ik dit eerder gehoord?
Meerdere malen rondom mijn eetstoornis
Zo ook rondom de druk van en rondom mijn werk
Pfff, zeggen dat het niet goed gaat. Ik heb er geen reden voor

De angst voor negatieve reacties uit mijn omgeving is killing
Yvette stelt zich aan
Yvette dikt het graag een beetje aan
Yvette is altijd negatief ingesteld
Yvette maakt zich ook nu weer druk om niets
Yvette, daar is altijd iets mee aan de hand
Yvette, tsja, Yvette, altijd op zoek naar aandacht

Het is zo’n oorlog in mijn hoofd…. Ergens schreeuwt steeds die stem dat ik in actie moet komen, dat ik iets zinvols moet doet, dat ik weer aan het werk moet gaan, dat ik iets moet ondernemen om antwoorden te vinden op wat ik werkelijk wil in en met mijn leven
Maar ik doe er alles aan om stilte te creëren
Ik wil er niet aan, ik kan mijn gedachten niet aan, ik kan mijn gevoel niet aan
Ze doen teveel pijn, maken me onzeker en kwetsbaar

Het enige waar ik naar verlang is rust en overgave
Samen met een hele hoop liefde
Verzorgd worden en ontvangen
En even geen verantwoordelijkheid, een gevende hand, verwachtingen en moetens

Alsjeblieft, help me, ook al weet ik even niet waarmee.

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply Myrjan 27 april 2020 at 19:05

    Prachtig Yvette, dit lezen is ook fijn voor mij als coach voor cliënten. Mooi om te delen ook aan mensen die hier midden in zitten.
    Het is vind ik niet erg wanneer het bij jou op de achtergrond raakt in de toekomst . Je blijft ervaringsdeskundige. Ook al zal je de dingen die in je hoofd speelden vergeten. Je afstemmen op de cliënt dan zal dat naar boven komen wat er mag zijn. Je zal hun altijd echt ‘zien’ in hun leiden zonder oordeel. Vanuit daar kan bij de ander heling ontstaan. Ga zo door met je werk en vertrouw je intuïtie!

  • Reply Rolita Boerekamp 6 juli 2020 at 09:48

    Wow lieve Yvette

    Ik lig dit met tranen in mijn ogen te lezen. Het is zó herkenbaar alles wat jij schrijft had ik kunnen schrijven
    Helaas kan ik t niet zo mooi onder woorden brengen. Je schrijft zulke grote waarheden
    Zo fijn dat ik je heb mogen leren kennen al is het in de zwaarste periode in mijn leven. Ik weet niet hoe ik voor of achteruit moet gaan
    Hoop dat ik ooit ook de kracht vind die jij hebt

    Liefs Rolita

    • Reply Yvette Spijkstra 6 juli 2020 at 09:58

      Rolita, ik hoop zeker dat ook jij die kracht gaat vinden. Ik heb de kracht vooral gehaald uit het heel goed beseffen dat ik niet meer wilde wat ik had en helder hebben waar ik naar toe wilde. Tussen hier en daar hele concrete doelen bepaald en deze aangegaan. Erg spannend, met veel emoties gepaard, maar dat was steeds tijdelijk. En het is het allemaal waard geweest, kijkend waar ik nu sta. Veel succes!

    Leave a Reply