Blogs Persoonlijk Werk

Hoe ik met mijn nieuwe fietskratje onverwachts mijn comfortzone uitstapte…

25 augustus 2019

Op mijn fiets heb ik sinds de start van mijn onderneming in 2016 een houten fietskratje met daarop mijn praktijknaam ‘Yvette voor Jou’ en de tekst ‘Aandacht is het mooiste dat je iemand kunt geven.’ Nu is deze kort geleden spijtig genoeg uit elkaar gevallen.

Nieuw fietskratje!?
En dus vraag ik aan mijzelf: ‘Ga ik opnieuw voor een fietskratje?’ Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. ‘Ja’, was het enige echte antwoord. Maar ja, en daar komt het, met welke tekst of afbeelding wil ik hem deze keer bedrukken? Alleen ‘Yvette voor Jou’ is weinig veelzeggend, dat voelde ik al wel de afgelopen maanden. Met die naam kan ik net zo goed een eigen accountantskantoor hebben. ‘Hulp bij eetstoornissen’ dan maar als aanvulling? Ja, dat ga ik doen, net als de vermelding van mijn website. Zo gezegd, zo gedaan. Ik bestel mijn fietskratje bij leukkratje.nl. Een echte aanrader trouwens. Goede kwaliteit en met een prettige en snelle service. Maar dat terzijde. Ik kon bijna niet wachten totdat ik mijn nieuwe fietskratje in huis had.

Toch niet zo blij?
Eenmaal het kratje in huis en op mijn fiets gemonteerd, is mijn enthousiasme verdwenen. Ik word overvallen door spanning in mijn buik- en maagstreek als ik de woorden ‘hulp bij eetstoornissen’ zie staan. Ik begrijp er niets van. Ik sta toch achter wat ik doe? Voor mijn onderneming? Voor mijn cliënten met een eetstoornis / eetproblematiek? En voor meer openheid in de wereld rondom psychische problematiek? En ik vertel ondertussen toch zonder schaamte over mijn verleden met een eetstoornis en alle rare, gênante en pijnlijke dingen ik daarbinnen ben tegengekomen? Vanwaar dan nu die spanning? Ik heb even tijd nodig om die vraag te beantwoorden, maar ik geloof dat ik eruit ben.

Te koop lopen met…
Allereerst ervaar ik het rondfietsen met dit kratje als fietsen met een ‘te koop’ bord. En ja, als iets te koop is, gaat er gekeken worden. En in dit geval niet alleen naar dit kratje, maar mogelijk ook naar mij. En waar ik dat tijdens het geven van gastcolleges binnen het onderwijs geen probleem vind, vind ik dat nu dus minder prettig. Hoe verwarrend. Waarom kunnen dingen niet gewoon eenduidig zijn?
Ik vermoed dat de uitspraak ‘te koop lopen met…’ zorgt voor mijn gemengde gevoelens. Op het internet krijgt deze uitspraak synoniemen in de trant van ‘pochen, brallen, grootspreken, koketteren, pronken, pralen en opscheppen.’ En laat ik dáár nu juist een enorme aversie tegen hebben.
Dit betekent niet dat ik niet trots ben op mijzelf, het verhaal achter de totstandkoming van mijn onderneming ‘Yvette voor Jou | Hulp bij eetstoornissen’ en op het werk wat ik hierbinnen doe. Echter, ik zal dit nooit van de daken schreeuwen. Al mag ik dat vast van één of meer van jullie wel meer gaan doen. Mogelijk dat mijn Friese achtergrond hier wel een rol in speelt. Maar laat ik me hier maar niet achter verschuilen ;-).

Het verschil tussen hoofd en hart
Want ik merk namelijk ook dat onzekerheid hierin een rol. Ja, het klopt zeker, ik sta voor al hetgeen wat ik hierboven al schrijf. Maar er is een verschil tussen dit zeggen, er over schrijven en er daadwerkelijk in contact met de ander handen en voeten aan geven. Iets wat ik in mijn ogen doe door nu met dit fietskratje door Zwolle en omstreken te fietsen. Hiermee breng ik eetstoornissen onder de aandacht, mogelijk gaat er binnen gezinnen of relaties over gesproken worden, wordt er iemand mee ‘geraakt’ en aangezet tot het zoeken van hulp. Mijn hart kan hier alleen maar achter staan. Ik gun niemand een eetstoornis, ik wens het niemand toe hier alleen mee rond te lopen en ik pleit voor eerder signalering. Maar hoezeer mijn hart zich hier ook aan verbonden heeft, mijn gedachten gaan hun eigen weg. ‘Wat zullen anderen hiervan vinden, schrik ik er mensen mee niet af, overval ik ze hier niet mee, wie ben ik om mijn eigen onderneming op deze wijze in de schijnwerpers te zetten?’ Want ik ontken zeker niet dat de reden dat ik voor een wijziging van de opdruk heb gekozen om meer bekendheid te geven aan mijn onderneming. En toch voelt dit gek en raar vanuit het ‘te koop lopen’ met…..

Mijn comfortzone uitbreiden
De afgelopen dagen heb ik mezelf door het dagelijkse terugkerende ongemak als ik op de fiets zit afgevraagd of ik er wel goed aan heb gedaan om voor deze opdruk te kiezen. Maar dan denk ik aan hetgeen wat ik ook tegen mijn cliënten zeg: ‘al hetgeen buiten je comfortzone voelt ongemakkelijk, is spannend, roept twijfels op. Maar blijf jezelf uitdagen als je weet waarom je eruit stapt. Je vergroot je comfortzone ermee. En daarmee creëer je vrijheid, nieuwe vaardigheden, rust en nog zoveel meer.’ Daar houd ik me nu dan ook maar aan vast, want ik weet uit eigen ervaring dat dit echt zo werkt. Dus mogelijk fiets ik nog weken met een ongemakkelijk gevoel rond, heb ik het idee dat iedereen naar mij kijkt en mogelijk ook van alles van mij vindt (Hoezo projectie? Alsof ik mijn kratje of onderneming ben!?), maar op een gegeven moment zal ik me realiseren dat dit verdwenen is. En dan ben ik toch weer een stap verder dan ik vandaag ben.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply