Blogs Persoonlijk

Doorzetten omdat je wilt of omdat je moet?

9 oktober 2017

Het idee voor het schrijven van deze blog ontstond anderhalve week geleden. Ik was thuis en van plan om mijn nieuwe maandprogramma voor mijn groepslessen in de sportschool op papier te zetten. Echter, ik merkte aan alles dat ik hier geen zin in had. Dat kan natuurlijk een keer gebeuren, want niet alles aan je werk is altijd even leuk. Maar ik besefte dat ik de afgelopen weken vaker ‘geen zin’ had. En dat was ook van toepassing op het geven van mijn lessen. Ik stond voor de keuze: ga ik door met lesgeven of stop ik ermee?

Dit was mijn eerste reactie…
Ik schoot in mijn hoofd en deed veel moeite om mijn gevoel te negeren middels de volgende gedachten:
– Hou nog even vol, wie weet is het slechts een fase.
– En wat is nu twee uurtjes per week lesgeven?
– Bovendien; dit is mijn enige vaste inkomstenbron nu ik eigen ondernemer bent. Dat geef ik toch niet op?
– Waarom vind ik het nu opeens niet meer leuk? Ik vind sporten toch leuk, net als anderen iets leren en geven etc.
– Straks ben ik elke maandagavond alsnog in de sportschool om te sporten. Dan kan ik net zo goed gaan lesgeven. Het levert me dan nog geld op ook!

Gebeurt dit ook jou ook geregeld? Bij twijfel je hoofd inschieten?

Wat is dat toch met voelen?
Ondanks dat ik mijn gevoelswereld met de jaren steeds meer waardeer, vind ik voelen nog altijd een ongrijpbaar iets. Niet te controleren, niet vast te grijpen, niet te voorspellen. Het komt en het gaat, op haar eigen tijd en tempo. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Maar mijn hoofd vindt dat voelen alleen niet zo gewoon. Die vindt daar vooral van alles van. Handig? Nee, vaak niet. Nuttig? Ja, dat wel. Want het is me onderhand wel duidelijk dat mijn hoofd me gewoon wil beschermen. Voor bijvoorbeeld angsten, onzekerheden en veranderingen. Jarenlang was dit denken bij mij zelfs nodig om te kunnen overleven. Ik was niet opgewassen tegen hetgeen ik in mijn leven tegenkwam. Mijn hoofd was in de lead. En mijn gevoel? Die hing er maar een beetje bij. Dit zorgde ervoor dat ik lange tijd weinig keuzes maakte op basis van mijn gevoel.

Doorzetten omdat je moet
Ik weet dan ook zeker dat ik een tijd terug bij het ervaren van geen zin, gewoon was doorgegaan met lesgeven. De overtuiging “ik moet het gewoon kunnen” had gewonnen. Alsof er in deze situatie sprake is van een kunnen… Maar toch dacht ik zo. Ik was daar niet vanaf te brengen. Het lesgeven loslaten was te beangstigend voor mij. Dan zou er weleens ‘ik weet niet wat’ kunnen gebeuren. Ik zie dit doorzetten omdat het “moet” ook bij veel cliënten en andere mensen om me heen. Volharden in moetens. Door zichzelf opgelegd of (onbewust) door de omgeving gevoed. We leggen ons hiermee een behoorlijke druk op. En ook niet onbelangrijk: we verliezen onszelf en laten ons leven leiden. Zo zonde en soms zelfs destructief. Het leven is zoveel prettiger wanneer je je gevoel volgt, de lat lager legt en niet alsmaar wilt voldoen aan de verwachtingen van anderen. Maar denk nu vooral niet dat ik hier het perfecte voorbeeld in ben. Ook ik ben nog lerende wanneer het om het volgen van je gevoel gaat.

Wat wil ik?
De vraag “Wat wil ik” helpt mij wanneer er sprake is van een conflict tussen denken en voelen. Door diverse therapieën en levenservaringen kwam ik er namelijk achter dat ik diep van binnen vaak wel weet wat ik wil. Ook het betrekken van mijn omgeving is hierbinnen voor mij belangrijk. Hiermee voorkom ik dat ik cirkeltjes in mijn hoofd blijf maken. En dus bel ik ook nu – bij de aanwezige twijfels over het lesgeven – een vriendin op. Volautomatisch begin ik allereerst mijn twijfels (lees: gedachten) met haar te delen. En opeens vanuit het niets onderbreek ik mijzelf en roep ik: “Ik weet het antwoord al lang, ik stop met lesgeven. Dankjewel voor het luisteren!” Zo simpel kan het dus zijn. Blijven lesgeven was een doorzetten omdat het “moet” geworden.

Doorzetten omdat je wilt
De vraag is nu of doorzetten en je hoofd daarvoor inzetten dan zo verkeerd is? Nee, zeker niet. Ook dit zal ik met een voorbeeld uitleggen. Deze is tevens gerelateerd aan het lesgeven in de sportschool. Begin 2016 word ik hiervoor benaderd. Mijn gedachten maken een aantal dagen overuren. Ze proberen mij ervan te overtuigen vooral geen “ja” te zeggen. Dat is echt pure angst. Maar mijn gevoel gooit roet in het eten door te zeggen, want ik ervaar het ook als een gave uitdaging. En ze vragen me immers niet voor niets. Na veel gedoe besluit ik er inderdaad voor te gaan. Twee â drie maanden lang vraag ik mij vervolgens af waar ik aan ben begonnen. Ik zie op tegen elke les en ben alsmaar zenuwachtig. Toch weet ik diep van binnen dat het lesgeven wel in mij zit en dat ik er plezier aan kan beleven. En dat gebeurde inderdaad. Zenuwen verdwenen en daardoor kon ik met veel plezier en geheel ontspannen mijn lessen geven. Mijn doorzetten omdat ik wilde had zijn vruchten afgeworpen.

Dus…
Als je echt iets wilt, is doorzetten een prachtige eigenschap. Het levert je veel moois op. Zet je echter door, omdat het moet, stop er dan mee. Het kost je (op de lange termijn) echt teveel. Kun je naar jouw idee niet stoppen? Zorg er dan vooral voor dat je (op andere fronten) goed voor jezelf blijft zorgen.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply