Blogs Persoonlijk Werk

En opeens ging daar mijn lampje uit…

27 juli 2017

Ik weet het nog als de dag van gister. Het was begin februari van dit jaar. Ik was aan het werk voor één van mijn opdrachtgevers. Maar het ging niet meer, de koek was op. Werken gebeurde daarvoor al een aantal weken op wilskracht, maar dat wilde ik niet aan mijzelf en de buitenwereld toegeven. “Ik moet het gewoon kunnen, ik moet me niet zo aanstellen, minder werken is falen.” Ja ja, mijn innerlijke criticus was flink aanwezig. In het verleden ben ik wel gewaarschuwd voor een burn-out, maar ik dacht altijd dat mij dat niet zou overkomen. Een herkenbare gedachte, want zo had ik ook nooit gedacht dat ik anorexia zou ontwikkelen. “Niet meer eten? Hoe kan iemand zover gaan?” Ik kon me daar echt niets bij voorstellen. En toch ging ik zover. Waar ik twee kilo wilde afvallen, werden dat er uiteindelijk twintig. Ver over de grens van gezond gedrag.

En nu ging ik opnieuw over dat randje. Van de ene op de andere dag zat ik thuis. Ik bleek overspannen te zijn. Totaal uitgeput en emotioneel labiel. Het enige wat ik op dat moment nog wilde en kon, was liggen, slapen en vooral niets waar een ‘moeten’ bij kwam kijken. En dat was geen pretje kan ik je vertellen. Het leven was even uit me gezogen. Zoals de eetstoornis eerder het leven uit mij zoog.

Door een reeks intensieve gesprekken met een therapeute kwam ik erachter dat er daarnaast nog een aantal overeenkomsten waren tussen mijn eerdere eetstoornis en het vele en harde werken in het hier en nu. Hieronder een aantal voorbeelden. 

1. Het is nooit goed genoeg
– Eetstoornis: hoeveel ik ook afviel, het was nooit goed genoeg.
– Werken: hoeveel ik ook werk, het is nooit goed genoeg.

2. Het geeft mij houvast, controle en zekerheid
– Eetstoornis: het eten en bewegen had ik zelf in de hand. Daar kon niemand aankomen. Ik wist waar ik aan toe was. Het hield mij staande in een onzekere en snel veranderende wereld.

– Werken: Als iets wat ik wil niet lukt, dan heeft het in ieder geval niet aan mij gelegen.

3. Het zorgt voor bescherming en afleiding
– Eetstoornis: zolang ik me maar focus op eten, gewicht, bewegen, hoef ik niet stil te staan bij gevoelens van verdriet, boosheid, somberte, onzekerheid, ongemak etc.
– Werken: zolang ik maar veel en hard werk, hoef ik niet stil te staan bij thema’s als houden van, mijn bestaansrecht, zingeving, pijnlijke ervaringen en een aanwezig gevoel van zinloosheid en somberte.

Dit laatste zo aan jullie te vertellen, vind ik erg kwetsbaar. Het zijn pittige thema’s en dit gaat echt over mij. Maar tegelijkertijd: “dit is zoals het is.” Ik wil mijzelf kunnen en durven zijn. Ik wil niet meegaan in de schaamte en het taboe op het ervaren van psychische worstelingen. Het leven is bovendien niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals de social media of dagelijkse gesprekken soms doen geloven. Dit is ook waar ik met mijn cliënten regelmatig bij stilsta. Ook zij zijn gevoelig voor deze ‘schone schijn’ en voelen zich hierin tekortschieten. Met als gevolg dat ze zich beter voordoen, een masker opzetten, hun eigen gevoelens en echte ik diep wegstoppen. Want “oh jé, wat als…..” De angst voor afwijzing is groot. Een erg herkenbare voor mij. En waar ik deze eerder projecteerde op mijn uiterlijk en gewicht, heb ik deze vervolgens geprojecteerd op het succesvol willen zijn. “Als ik maar dun ben, dan hoor ik erbij en als ik maar succesvol ben, doe ik er toe.” Ik weet het al lang, dat is niet heel erg handig, maar ja…. Soms is het gevoel helaas sterker dan het verstand.

En dat is ook wat ik terug zie binnen de sessies met mijn cliënten. Mijn eerdere ervaringen en huidige uitdagingen in mijn leven, neem ik daarin mee. Hierdoor begrijp ik mijn cliënten erg goed wanneer ze worstelen met bijvoorbeeld hun gevoelens en het uitspreken ervan. Met veel geduld, een liefdevolle bemoediging en ook het nodige begrip en vertrouwen, sta ik naast hen. Samen gaan we op zoek naar hun echte ik onder alle laagjes van de eetstoornis. Pijn, verdriet, angst en boosheid, het hoort er allemaal bij. Maar daarachter gaan prettige gevoelens schuil. Net als dat achter de wolken altijd de zon schijnt. Dat heb ik al vele malen ervaren. En terwijl ik heb hiermee help, help ik mijzelf tegelijk ook een beetje. We zijn tenslotte allemaal mens. Een mens in ontwikkeling, een leven lang onderweg.

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply Janny 25 juni 2017 at 22:43

    He, Yvette. Wat weer moedig om er open over te zijn.

  • Reply Cleo 27 juni 2017 at 19:54

    Lieve Yvette,
    Je bent een topper in hoe je je kwetsbaar durft open te stellen en daarmee de beste therapeut die een client mag wensen!
    Je kunt het!
    Liefs, Cleo

  • Reply Arenda Schimmel 27 juni 2017 at 20:59

    Yvette,

    Mooi mens!
    Puur en met veel toewijding en liefde steeds weer onderweg naar jezelf en je medemens.
    Love you soul sister!

  • Reply Jannie Schimmel 28 juni 2017 at 15:14

    Yvette,

    Met ontroering heb ik je blog gelezen wat stel je je kwetsbaar op en wat is dat mooi zo kun je een ander helpen aanvoelen en begrijpen.
    Je bent een top therapeut.
    Ga zo door.
    Liefs Jannie Schimmel.

  • Reply Anita 1 juli 2017 at 18:40

    Wat een mooi eerlijk verhaal. Ik herken me zelf erin, wat je schrijft klopt. Ik ben jaren verslaafd geweest en moet ook oppassen dat ik doorsla in werk, sporten etc etc om maar niet te voelen wat ik voel. Soms gaat dat niet eens bewust. Ik moet ontzettend mijn best doen om zo af en toe even stil te staan. Te voelen wat ik voel en hoe ik in het leven sta.

    • Reply Yvette 2 juli 2017 at 22:20

      Hoi Anita,

      Dankjewel voor je mooi en eerlijke reactie. Mocht ik vanuit Yvette voor Jou (op enig moment) iets voor jou kunnen betekenen, neem je dan contact met me op? Een eetstoornis heeft nl. veel overeenkomsten met een eetstoornis. Ik maak in ieder geval graag kennis met je.

      Yvette

    Leave a Reply