Blogs Werk

Dankjewel voor al je hulp en steun Yvette

15 januari 2017

Mieke stuurde mij deze week onderstaande verhaal over hoe zij mijn ondersteuning heeft ervaren. Mieke heb ik twee en een half jaar per mail begeleid. Ook hebben we een aantal keren afgesproken. Nadat zij een een aantal maanden geleden de stap naar de hulpverlening durfde te zetten, hebben wij ons contact afgebouwd.
Kippenvel kreeg ik bij het lezen van haar ervaringen. Wat een ontzettend mooie woorden. Haar verhaal is het dan ook meer dan waard om op mijn website te staan. Het geeft goed weer wat de kracht en meerwaarde van een ervaringsdeskundige / -professional is.
Dankjewel lieve Mieke. Voor je vertrouwen, je openheid en je getoonde moed. Ik vond het erg waardevol om deze tijd met je op te lopen. Je bent een dappere dodo. Heel veel succes binnen je verdere proces. 

“Ik kwam met Yvette in contact via een docent van de opleiding Psychomotorische Therapie (PMT), die ik op dat moment deed. Ik zat in het eerste jaar en liep vast doordat mijn eetstoornis steeds meer op de voorgrond kwam te staan. Ik had op dat moment al meerdere jaren last van een eetstoornis en al diverse behandelingen doorlopen, maar ik vond dat ik het nu ‘zelf’ moest kunnen en wilde weer alles doen. Echter ging het nog helemaal niet goed met me, waardoor het ook zichtbaar werd dat mijn gezondheid achteruit ging. Docenten maakten zich zorgen om mij en hebben dit in een gesprek aangekaart. Ik wilde eerst nog niet echt toegeven dat het eigenlijk weer steeds slechter met mij ging, maar toen ik het aanbod kreeg om begeleiding te krijgen van een ervaringsdeskundige die ook deze opleiding had afgerond, wilde ik dat wel graag.

Ik ben toen begonnen met mailen met Yvette. Dit vond ik gelijk al erg fijn. Ik voelde dat ik écht werd begrepen en er was iemand waarbij ik alles kon en mocht zeggen, hoe gek het ook was. Ik kreeg altijd een fijne reactie terug waardoor ik mij gesteund en wat minder alleen voelde. Het mailen gaf mij ook veel nieuwe inzichten over mijzelf en het zette mij aan het denken. Yvette stelde vaak goede vragen aan mij en zocht ook meer naar de kern van de dingen in plaats van gelijk een pasklare oplossing aan te dragen. Dat vond ik fijn, want ik wilde graag het gevoel behouden dat ik niet gepusht werd tot iets en dat ik zelf alles kon blijven bepalen. Maar door het mailcontact kreeg ik toch telkens weer een zetje in de goede richting en kon ik mijn issues even van me af schrijven. Alleen het schrijven zelf luchtte meestal al erg op. Ik durfde steeds opener te zijn in mijn mails, en leerde ook steeds meer over Yvette en haar eetstoornis. Het maakt het makkelijker om over jezelf te vertellen, als de ander ook over zichzelf vertelt. In het begin voelde ik mij soms schuldig als ik een tijdje niet mailde of niet snel antwoordde, maar Yvette verzekerde mij elke keer weer dat het van mij uit mocht komen en ik mij niet verantwoordelijk hoefde te voelen. Ik kon gewoon mailen wanneer ik wilde, en als ik geen behoefte had aan contact was dat ook prima. Dat vond ik een prettig gevoel.

Na een tijdje hebben we een keertje afgesproken om samen wat te drinken in Zwolle en te praten. Ik was hiervoor best zenuwachtig omdat je elkaar toch voor het eerst ziet, maar het was heel fijn om een keer in het echt te praten en de sfeer was ontspannen. Ik heb in totaal wel een paar jaar contact met Yvette gehad, soms meer en soms minder, maar zodra ik weer iets van mij liet horen was ze er gelijk voor me. Zo had ik het gevoel dat ik altijd wel op haar terug kon en mocht vallen als ik het even niet meer zag zitten. We hebben nog meerdere keren afgesproken en Yvette is ook bij mij langs geweest toen het erg slecht ging en ik in het ziekenhuis belandde. Wat ik, in tegenstelling tot de meeste hulpverleners, bijzonder vind aan Yvette, is dat ze nooit veroordelend is, en je altijd accepteert zoals je bent. Als ik weer eens contact met haar zocht met in mijn ogen ‘gezeur’, dan reageerde ze altijd begripvol. Ze motiveerde me en stelde me gerust met de boodschap dat ik hier doorheen zou komen en dat het beter zou worden. Ik geloofde haar, omdat ze het zelf ook zo had ervaren. Daar probeerde ik dan maar op te vertrouwen. Nooit heb ik een afwijzende reactie gehad of het gevoel gehad dat ik niet bij haar terecht kon. Ik ben Yvette nog steeds ontzettend dankbaar voor alle hulp en steun die ze mij de afgelopen jaren heeft gegeven!”
Geschreven door: Mieke, 21 jaar

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply