Blogs Persoonlijk Werk

Na tien jaar eindelijk terug in mijn vak

25 december 2016

Het is maandag 3 oktober van dit jaar. Ik zit op mijn fiets richting Hogeschool Windesheim in Zwolle. Ik heb daar een ontmoeting met een docente van de opleiding Psychomotorische Therapie & Bewegingsagogie (PMT). De opleiding die ik tien jaar geleden met succes afrondde. Zelf dacht ik daar op dat moment heel anders over.

Jarenlang dacht ik dat ik geheel ten onrechte mijn papiertje had gekregen: “Ze hebben me vast mijn diploma gegeven, zodat ze lekker van me af zijn.” Ik zag mezelf als lastige student, niet goed genoeg voor het vak waar ik voor werd opgeleid.

Wat hierin meespeelde, was dat er eens door twee docenten tegen mij was gezegd: “Als jij niet eens voor jezelf kan zorgen, hoe kun je dat dan voor anderen doen?” Ik heb dit jarenlang heel letterlijk genomen door te denken: “Pas wanneer ik geen issues meer heb, kan ik iets doen met mijn opleiding tot PMT’er.” Maar dat moment van geen issues meer kennen, dat kwam maar niet. En meer en meer raakte ik van dit mooie vak verwijderd. Hoewel ik altijd heb gevoeld dat het werken als PMT’er op mijn lijf was geschreven, hoefde ik er maar over te praten en ik voelde direct een duidelijke angst. Het was blijkbaar mijn tijd nog niet.

2002 – 2006: Mijn tijd op de hogeschool
In 2002 startte ik met de opleiding Psychomotorische Therapie. Op dat moment zat ik al totaal verstrikt in mijn eetstoornis. En dan is een opleiding waarin het lichaam centraal staat, niet erg comfortabel. We moesten veel logboeken bijhouden over hoe we ons voelden en wat onze gedachten waren. Nogal confronterend. Ik wees mijn lichaam volledig af en ik vond het ingewikkeld om contact te maken met mijn gevoel. Want wat voelde ik eigenlijk? Voelde ik wel? Ik vond van wel, maar vanuit de opleiding werd geregeld anders gezegd. Dit zorgde ervoor dat ik nog meer aan mezelf ging twijfelen dan ik al deed.

Nu begrijp ik trouwens wel welk punt de docenten wilden maken. Want kenmerkend aan een eetstoornis is dat je vrijwel volledig vanuit je hoofd leeft en alles wat met voelen te maken heeft, het liefste vermijdt. Maar dat had ik op dat moment nog niet zo door. Ik voelde me vooral afgewezen. En elke dag wilde ik opnieuw aan mijn docenten bewijzen dat ik wel degelijk voelde. Maar hoe krampachtiger je hiermee bezig bent, hoe minder je immers voelt.

Tijdens het derde studiejaar werd ik voor het blok gezet door twee docenten. Althans, zo ervaarde ik dat destijds. Ze gaven mij de keuze: of stoppen met de opleiding of hulp zoeken. Ik was echt woest. Zo slecht ging het niet met mij. Ik kon heus mijn stage in de psychiatrie wel lopen. Toch besloot ik – nadat de boosheid was gezakt – te kiezen voor hulp, want stoppen met de opleiding was voor mij echt geen optie. Mijn studie zorgde, net als de eetstoornis, voor controle en afleiding. Nu zie ik dat zij het allerbeste met mij voorhadden. Ze maakten zich zorgen om me. Dit werd mijn eerste belangrijke stap richting herstel*. Beetje bij beetje ging het dankzij therapie iets beter met me waardoor ik in 2006 mijn diploma in ontvangst mocht nemen.

* Bij dit moment sta ik ook al even stil in mijn eerdere blog ‘De keuze voor het leven’.

2006 – 2013: Mijn opleiding verdwijnt naar de achtergrond
Nadat ik was afgestudeerd, koos ik voor een deeltijdbehandeling. Het ging dan wel beter met me, maar de  eetstoornis was nog veel te sterk. Hij was er dag in, dag uit. Ik werd zo gek van, verdrietig en somber ook. Op deze wijze wilde ik niet oud worden. Deze behandeling is erg goed voor me geweest. Ik kwam aan tot een gezond gewicht en had een ‘normaal’ eetpatroon. Dat dit nog niet betekende dat ik hersteld was, bleek al snel. De eetstoornis bleef zijn macht uitvoeren.

Want na het afronden van mijn behandeling, ging ik werken voor Stichting Ziezo, een zelfhulporganisatie voor eetstoornissen. Dit werk kwam te vroeg. Ik bleek nog niet hersteld te zijn. Dat bracht veel innerlijke strijd en strubbelingen met zich mee. En de aloude gedachte: “Hoe kan ik anderen helpen wanneer ik zelf nog steeds zo worstel?” Andere banen volgden, maar geen van allen hadden een relatie met mijn studie. Ik kon het niet, ik durfde niet. En hoe langer ik was afgestudeerd, hoe minder mogelijkheden ik zag om ooit nog eens de stap terug te zetten. Ik bouwde geen ervaring op, de lesstof zakte meer en meer weg, en die overtuiging dat ik geen goede PMT’er zou zijn hielp ook niet mee.

2013 – 2016: Mijn ogen worden geopend
In 2013 komt de opleidingsmanager van destijds op mijn pad en ik spreek hem een aantal keer. Mijn angsten leg ik bij hem op tafel, ik vertel hem hoe ik mijn opleiding heb ervaren en hoe moeilijk ik de stap vind om als PMT’er aan de slag te gaan. En wat blijkt: ik ben geheel terecht afgestudeerd, want hij zegt heel duidelijk: “Yvette… wij laten nooit iemand onterecht afstuderen, je hebt het meer dan verdiend.” Ook vraagt hij me: “Kun je de papieren bloemetjes die wij je een aantal keer per post hebben gestuurd dan niet meer herinneren?” Ja, die kan ik me nog wel herinneren. Vervolgens zegt hij: “Papieren bloemetjes kregen alleen studenten waar we als opleiders diep respect voor hadden.” Bam! Huh? Er valt een last van mijn schouders, maar echt werken in het veld durf ik nog steeds niet.

2016: Opeens is daar het vonkje
Begin dit jaar besluit ik voor het ondernemerschap te kiezen en me volledig te richten op hulp bij eetstoornissen. Ergens in april gebeurt er iets bijzonders. Ik heb via de mail even contact met de docente waar ik in de inleiding al even over schreef. Zij schrijft in een email: “Je hebt een mooie antenne en daarnaast ons vak goed in de vingers.” Opnieuw verbazing. Ons vak? “Maar het vak van PMT’er is al tien jaar niet meer mijn vak”, is wat ik denk. Ik besluit een afspraak met haar te maken.

Dit wordt een voor mij zeer waardevolle ontmoeting. Ik word voor het eerst weer echt nieuwsgierig naar ‘ons’ vak en begin een klein beetje open te staan voor een terugkeer. Wanneer zij er vervolgens ook voor zorgt dat ik een aantal uren PMT kan gaan aanbieden, is de stap daadwerkelijk gezet. En tijdens deze uren voel ik het vonkje. Ik geloof in de werking van PMT, ik voel mijn enthousiasme. Het vak zit inderdaad nog in mijn lijf, in mijn vingers, in mij. Meer en meer groei ik toe naar iets wat ik zo lang voor onmogelijk had gehouden.

2017: Eindelijk terug in mijn vak
Deze week neem ik dan ook het besluit. In 2017 integreer ik de PMT binnen mijn onderneming ‘Yvette voor Jou’. Denken kunnen mensen met een eetstoornis als de beste, maar voelen en ervaren? Dat is vaak heel lastig en beangstigend. En juist dat is de ingang van PMT: met behulp van activiteiten uit het hoofd raken, en in plaats daarvan ervaren en voelen. Hiermee ontdekken we vaste patronen en krijgen we meer inzicht. Ook experimenteren we met ander gedrag en ontdekken we op een veilige manier hoe dit voelt. Met als uiteindelijk doel om de eetstoornis stapje voor stapje los te laten.


En hiermee ben ik dus terug op het honk, als echte PMT’er. Wie had dat gedacht? Ik lange tijd niet. En ook al voelt het spannend, het voelt goed! Ik heb er zin in en wens ook jullie een fijn, waardevol en bijzonder 2017!

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply Mieke 26 december 2016 at 12:51

    Zo goed van je dat je deze stap hebt gezet. Ik weet zeker dat jij een goede PMT’er zal zijn. Heel veel succes!

  • Reply Cor 26 december 2016 at 15:38

    En laat ik nu altijd in je geloofd hebben! Dus welkom terug in de mooie maar complexe wereld van de Pmt. Al het voorgaande in je leven gaat je helpen om anderen tot steun te zijn. Ook toen je niet actief als pmt-ster aan het werk was heb je toch mensen geholpen vanuit de kennis die je opgedaan hebt in onze opleiding.

  • Reply Eva 26 december 2016 at 17:27

    Wat ik lees.. jouw ik-versterking, een enorme ontwikkeling wow!
    Je zet deze stap niet zomaar, het blijft je niet voor niks achterna volgen..
    Volg je …. <3

  • Reply Jannie Schimmel 27 december 2016 at 15:23

    Lieve Yvette,
    Wat heb je een kracht in je om je levensverhaal op te schrijven en wat ben je sterk dat je nu zover gekomen bent. Heb vertrouwen in jezelf,je deelt nu al veel mooie dingen uit. Heel veel succes ik hoop je te blijven volgen.
    Liefs Jannie.

  • Reply Cleo 27 december 2016 at 18:00

    Yvette, wat fijn om te lezen over deze stap en wat lijken dingen op z’n plaats te rollen. Ik weet heel zeker dat dit vak je past en dat je een fantastisch therapeut zult zijn. Go for it!

    Liefs,
    Cleo

  • Reply Lieke 28 december 2016 at 12:03

    Lieve Yvette,
    Wat kan jij mooi schrijven, open en puur. Je hebt genoeg ervaring en kennis in bezit. Gelukkig zie jij dat nu zelf ook!

  • Reply Arenda Schimmel 29 december 2016 at 07:25

    Held! En zo zuiver…
    Wat een mooie blog, die weergeeft wat de route was totdat je op dit punt gekomen bent.
    Papieren bloemen..je hebt ze zo verdiend!
    Meid, je bent bezig met de juiste dingen.
    Je trotse vriendin,
    Arenda.

  • Leave a Reply