Blogs Persoonlijk Werk

Wat is jouw motivatie om te sporten?

18 november 2016

“Jeetje, wat voel ik me lichamelijk fit, sterk en gezond!” Dat was wat me twee weken geleden plots te binnen schoot. Ik gaf op dat moment de workout BBB (buik benen billen). Hiermee was het zaadje voor deze blog gelegd. Want hoe anders is dit ook geweest ten tijde van mijn eetstoornis. Verzwakt door de verloren kilo’s, heb ik zelfs een tijdje niet kunnen sporten. Hoe ik vervolgens het eerste jaar van de ALO (Lerarenopleiding Lichamelijke Opvoeding) heb volgehouden, is me nu nog altijd een raadsel. Ik denk pure wilskracht, een enorme drive en de overtuiging dat opgeven geen optie was. ‘Lekker’ kop in het zand steken en mijn lichaamssignalen negeren.

De vraag die me vervolgens triggerde was: wat is jouw motivatie om te sporten? Jullie antwoorden zullen uiteenlopen. Zo ook de mijne. Want één ding is duidelijk. Lange tijd had ik een ware haat-liefde verhouding met sporten. Misschien herkenbaar voor jou? Dat zou zo eens kunnen, want daarvoor hoef je zeker geen eetstoornis te hebben (gehad).

Sporten uit vrije wil of omdat het moet, gewoon omdat het gezond is
Je kunt sporten, omdat je dat gewoon heel erg leuk vindt. Je kijkt uit naar je wekelijkse sportmoment(en). Je wilt. Het geeft je plezier en voldoening. Houden zo, zou ik zeggen. Wat daarnaast ook geregeld voorkomt, is dat je sport omdat je weet dat het gezond (mentaal en fysiek) voor je is. Leuk vind je het alleen niet. Sporten is daarmee een ‘moetje’ geworden. Nu zeg ik vaak ‘doe zo weinig mogelijk activiteiten die moeten of die je niet leuk vindt’, maar wanneer het op sporten aankomt, zeg ik toch ‘ga dit vooral wel doen, ondanks je tegenzin.’ Want sporten is goed voor je, dat weten we allemaal*. En weet ook dat velen die sporten als ‘moetje’ ervaren achteraf toch erg blij zijn dat ze zijn gegaan. Dat hoor ik ook regelmatig binnen de sportschool. Deze personen hebben de wel bekende haat-liefde verhouding met sporten. Al is dat wel een heel andere dan die ik heb gekend. Maar daarover later meer.

* Wil je weten waarvoor, lees dan het volgende wetenschappelijke artikel.

Maar wanneer wordt sporten ongezond?
Alles waar ‘te’ voor staat, is niet goed of ongezond wordt vaak gezegd. Maar is dat ook zo wanneer het op sporten aankomt? Ik ken mensen die vrijwel dagelijks sporten, die zichzelf op fysiek vlak continue uitdagen en hun grenzen blijven verleggen. Eerst tien kilometer hardlopen, daarna een halve marathon, vervolgens een hele marathon en daar blijft het vervolgens niet bij. Dat vind ik persoonlijk gekkenwerk. Alsof een hele marathon nog niet  genoeg is. Maar wie ben ik om hier iets van te vinden? Wanneer iemand hier plezier aan beleeft en het geen probleem vindt dat er het één en ander voor moet worden gelaten dan voorzie ik geen gevaar*. Maar wanneer dan wel? Zelf denk ik hierbij aan het volgende:

1. Je ervaart stress en je humeur verslechtert wanneer je een keer niet kunt sporten.
2. Je sport ook terwijl je een blessure hebt of ziek bent.
3. Je leven draait om sporten en zegt hier afspraken, werk of feestjes voor af.
4. Je maakt je zorgen om je gewicht en je uiterlijk wanneer je een keer niet sport (en past je eten hier op aan).
5. Je moet van jezelf steeds meer en langer sporten terwijl je daar geen zin in
hebt.
6. Je eigenwaarde is (deels) afhankelijk van je wijze van sporten. 

Is sporten in deze situaties nog wel zo gezond? Ik noem het eerder obsessief en dwangmatig. Je zou het ook als sportverslaafd kunnen kenmerken**. Herken je dit bij jezelf? Niet fijn en leuk toch?! Mijn advies hierbinnen is om eerlijk naar jezelf te zijn, er over te delen en hier waar wenselijk of nodig hulp bij te vragen. Je kunt hiervoor ook bij mij terecht, want ik ken dit uit eigen ervaring. 

* Hiermee doel ik op de mentale, emotionele en sociale gevaren. Want er kleven op fysiek vlak wel degelijk gevaren aan te veel en intensief sporten. Lees hier meer over in het volgende artikel.
** Meer hierover lees je in dit artikel

Sporten ten tijde van mijn eetstoornis
Sporten, omdat het moest. Sporten, omdat ik af wilde vallen (wat niet nodig was!). Sporten, omdat ik anders niet durfde te eten. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zat midden in mijn eetstoornis anorexia. Op dit obsessieve en daarmee niet gezonde vlak zat lange tijd mijn haat-liefde verhouding ten aanzien van het sporten. Ik kan vol overtuiging zeggen dat ik een groot sportliefhebber ben. Ik hou van sporten en zou er absoluut niet zonder kunnen. Het zorgt voor plezier, gezelligheid, mooie sociale contacten, blijdschap, voldoening en het haalt het kind in mij naar boven. Bovenal vergeet ik dan alles om mij heen en dat is echt heerlijk. Maar ten tijde van mijn eetstoornis kreeg sporten voor mij een heel andere betekenis. Sporten stond toen voor mij synoniem aan calorieën verbranden, afvallen, tijdverdrijf, weg uit mijn hoofd zijn, even niet hoeven voelen etc. Het zorgde voor veel gedoe. 

Over hoe dit obsessief bezig zijn met sporten er bij mij uit zag, waarom ik deed wat ik deed, wat dit me dus opleverde en tegelijk ook kostte en over hoe het mij is gelukt om weer op een gezonde en ongecompliceerde wijze te sporten, daarover gaat mijn volgende blog.

img_2171motivatie

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply arenda schimmel 21 november 2016 at 15:46

    Lieve sportieve stoere Yvette.

    Maar al te goed begrijp ik het spanningsveld ten aanzien van sporten.
    Hoe tof is het om steeds meer in te zien dat sport een andere functie mag hebben (sociaal, mentaal opladen, even helemaal losgaan) ipv het moeten vanwege angst om aan te komen.
    Stap voor stap..dag na dag..wil ik steeds meer liefde halen uit.. gewoon wie ik ben gemaakt en niet uit wat ik doe. Of hoe ik eruit zie.
    Dank voor deze mooie blog weer!
    You go soul sister!

  • Reply Jannie Schimmel 24 november 2016 at 20:06

    Lieve Yvette,

    Wat mooi dat je nu weer een blog hebt geschreven om mensen te helpen.
    Want inderdaad sporten moet je doen voor je ontspanning en er dan zo van te genieten dat het je rust geeft en gezondheid.
    Er in door slaan kan nooit goed zijn voor je lichaam en geest dan krijg je geen ruimte en rust maar onrust.
    Je helpt er weer anderen in om ze een goede kijk te geven hoe sporten bedoeld is.
    Je bent een topper ga zo door.
    Liefs Jannie.

  • Leave a Reply