Blogs Werk

Mijn adviezen voor een moeder van een dochter met een eetstoornis

22 oktober 2016

Sinds een aantal weken heb ik contact met een moeder wiens dochter een eetstoornis heeft. Ze benaderde mij, omdat ze graag van mijn ervaringen wil leren, vele vragen heeft en zoekende is in het hoe om te gaan met de eetstoornis van haar dochter. Er komt veel op haar af. Iets wat ik ook wel terug hoor van mijn moeder. Zij heeft ook geregeld met haar handen in het haar gezeten.

Ik begrijp de onzekerheid van deze moeder dan ook goed. Een eetstoornis heb je niet alleen, je neemt je omgeving hierin mee. Niet dat je dat wilt, zeker niet. Ik denk iedereen met een eetstoornis haar (of zijn) ouders het verdriet, de frustratie, de wanhoop, de pijn en de angst had willen besparen. Toch ben je daar, wanneer je midden in je eetstoornis zit, niet zo mee bezig. Je eetstoornis is sterker. Ik noem mijzelf ronduit egoïstisch wanneer ik terugdenk aan de periode waarin mijn eetstoornis op zijn heftigst was. Ik sloot mijn ouders volledig buiten wanneer zij zich met mijn eetstoornis bemoeiden.

Dus hoe ga je er als ouder in hemelsnaam mee om als je kind een eetstoornis heeft? Wat doe je wanneer die eetstoornis van je kind het hele gezinsleven op zijn kop zet? En wat is jouw reactie wanneer je kind hulp weigert, terwijl je aan alles ziet en merkt dat het niet goed met haar gaat? Het zijn slechts enkele van de vragen waarmee ouders rondlopen.

Dit zijn enkele dingen die ik de moeder tot nu toe meegaf:

1. Probeer haar gedrag niet persoonlijk aan te trekken
Het zal geregeld voorkomen dat er een boze reactie komt op jouw goede bedoelingen, ze niet tot nauwelijks iets deelt of heel duidelijk aangeeft dat je je niet mag bemoeien met haar eetgedrag. Dit ligt dan echt niet aan jou; dit is de eetstoornis.

Alle meiden die ik gedurende mijn behandelingen heb ontmoet, zijn zeer sociaal, vol begrip en liefde. Ze willen vaak niets liever dan een goede band met hun ouders, maar als de eetstoornis wordt gezien of aangeraakt, veranderen ze vaak in onbereikbare meiden. Hiermee wil ik dan ook zeggen: wat je ook doet, regelmatig zul je het door de ogen van je dochter niet goed (genoeg) doen. En dat is niet makkelijk.

2. Je dochter is niet haar eetstoornis
Hiermee direct een volgend advies. Je dochter is niet haar eetstoornis; ze hééft een eetstoornis. Durf dan ook voorbij haar eetstoornis te kijken. Laat haar weten dat ze met alles welkom is. Blijf zoveel mogelijk in het samen en geef haar jouw vertrouwen. Ook al sta je nog zoveel angsten uit.

Blijf vooral ook leuke dingen met haar doen. Hierbij zal het gaan voorkomen dat niet alle uitjes even gezellig zijn. Want waar zij is, is haar eetstoornis. Heb daar alleen zoveel mogelijk begrip voor, ook al is dat niet altijd even makkelijk. Neem hierbij mee in je achterhoofd dat zij er niet voor heeft gekozen haar eetstoornis te ontwikkelen.

3. Zorg goed voor jezelf
Hoe cliché ook, zorg niet alleen voor haar, maar ook voor jezelf. Want als je even niet oppast, nemen de zorgen om je dochter jou volledig in beslag. Neem dan ook voldoende tijd voor jezelf – en de rest van het gezin, houd je grenzen goed in de gaten en praat over wat je bezighoudt met belangrijke mensen om je heen.

Wanneer dit niet voldoende is, ga dan op zoek naar passende andere ondersteuning. Gun jezelf het allerbeste. Hiermee kun je (indirect) laten zien dat het niet vreemd is om hulp te vragen wanneer je ergens mee zit. En dat dit niet iets is om je voor te schamen.

De moeder met wie ik contact heb, heeft het geregeld niet makkelijk. Voor haar is het dan ook erg fijn om te kunnen delen wat haar bezig houdt. Met mijn luisterende oor, het geven van adviezen en het delen over mijn ervaringen probeer ik haar zoveel mogelijk te ondersteunen. Dit is erg waardevol, zowel voor haar als voor mij. Het is en blijft prachtig om met mijn ervaringen anderen te kunnen helpen!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Eric 10 november 2016 at 22:10

    Goed bezig Yvette.
    Respect voor jou!

  • Leave a Reply