Blogs Persoonlijk

Be-leef! Een bijzonder waardevolle reis

21 september 2016

Mijn vertrek
Precies twee jaar geleden – op zondag 21 september 2014 – stond ik samen met negen andere meiden op het vliegveld van Eindhoven. Ik zie ons nog zo staan. Onwennig in elkaars gezelschap. We kenden elkaar nauwelijks, maar wat we wel wisten, was dat een ieder van ons gevangen zat in haar eigen eetstoornis. We waren onderweg naar Portugal voor de intensieve boost-behandeling ‘Be-Leef!’ van vier weken. Daar, ver weg van vele instandhoudende factoren, hoopten we allemaal tot belangrijke doorbraken te komen.
Aan mijn motivatie om mijn eetstoornis los te laten, zou het in ieder geval niet liggen. Ik was er meer dan klaar voor om te vertrekken. Dit betekende overigens niet dat er geen spanning voelbaar was. Want hoe spuugzat ik mijn eetstoornis ook was, ik droeg hem niet zonder reden al dertien jaar met me mee. Een oud-collega, met wie ik wel eens zeer open deelde over mijn gedachten en gedragingen, heeft dan ook wel eens tegen mij gezegd ‘je lijkt wel een junkie!’ Zo hé, die kwam wel even binnen, maar wat had ze gelijk. Het loslaten zou dan ook niet zonder slag en stoot gaan en tegen dat gevecht zag ik erg op.

Be-Leef! en het eten
Bij aankomst op de prachtige locatie in Portugal werd ik hier al direct mee geconfronteerd. We kregen een tussendoortje aangeboden op een voor mij onmogelijk tijdstip. Ook het niet weten hoeveel calorieën erin zaten, was voor mij een uitdaging. En zo schoten er nog vele eetstoornisgedachten en -regels door mijn hoofd. Om gek van te worden. Maar ik had er tegenin te gaan en mijn tussendoortje ‘gewoon’ op te eten. Dat was het commitment wat ik was aangegaan door voor dit traject te kiezen. Dit betekende vier weken lang eten en drinken wat me werd aangeboden. Óók wanneer ik geen trek voelde, geen zin had, bang was er een kilo van aan te komen etc. Ik had écht los te laten om zo te gaan ervaren wat dit wel en vooral ook niet met me zou doen. Dit klinkt wellicht eenvoudig, maar dat was het zeker niet. Rondom diverse eetmomenten heb ik dan ook gevloekt, gehuild en erg veel angst gevoeld. Sjoemelen, stiekem gedrag, een masker opzetten, het lag allemaal op de loer. Regelmatig zei ik tegen de therapeuten; ‘dit is toch geen normale hoeveelheid, ik heb het gevoel dat ik word volgepropt!’ Maar keer op keer kreeg ik te horen dat ik ongelijk had. Zucht…. Ergens wist ik dit ook wel en dus beet ik op mijn tanden en zette door. Ik wilde immers herstellen. Wat mij zeer frustreerde en verdrietig maakte, was dat ik een aankwam in gewicht. Niet veel, maar toch. Voor iemand met een eetstoornis, is elke ons al te veel. ‘Hoe kon ik nu aankomen, terwijl er meiden met ondergewicht waren die afvielen?’ Ook daar waren wel weer verklaringen voor te geven. Grom… Los van het gevecht wat ik aan het leveren was, gaf het het eten me daar ook rust. Voor even werden op dat vlak alle keuzes voor me gemaakt. Ik had ‘slechts’ te doen. Ook het niet kunnen/mogen snaaien, cola light drinken, kauwgom eten en niet sporten was prettig (los van het verlangen hiernaar). En dan zijn dit slechts een aantal van mijn eetstoornisgedragingen waar ik last van had en waarbinnen ik in Portugal mooie stappen heb mogen zetten. Dit heb ik eenmaal thuis godzijdank door kunnen zetten. 

Be-Leef! en de functies van mijn eetstoornis
Tot hier het praktische eetgedeelte van Be-Leef! Voor mij misschien nog wel het minst zware gedeelte van deze reis. Al zul je dat in eerste instantie misschien niet verwachten wanneer
 je denkt aan het overwinnen van een eetstoornis. Veel meer last had ik persoonlijk van de functies van mijn eetstoornis waar ik gedurende de weken in Portugal steeds meer zicht op kreeg. In eerdere blogs gaf ik al even aan dat een eetstoornis ergens voor staat. Het is coping om ergens wel (of juist niet) mee om te gaan. Hier werd ik te midden van mijn groepsgenoten en een super goed behandelteam mee geconfronteerd. Na de eerste week was ik echt het allerliefste naar huis gegaan. Ik voelde zo de haat naar mijzelf, de onmacht om mijn plekje in de groep te vinden, de angst om me uit te spreken, voor mezelf op te komen, ruimte in te nemen. Ook voelbaar was mijn niet gelukkig zijn, het niet kunnen en durven verlangen en de opgelopen pijn in mijn verleden. Het was veel, soms te veel. Extra voelbaar doordat de mogelijkheid van weglopen en het afleiding zoeken in het (niet) eten en sporten geen optie meer was. Meer en meer werd mij duidelijk waarom ik mijn eetstoornis zo ontzettend nodig had gehad. Kiezen voor nieuw en ander gedrag werd nu mijn uitdaging. Dit ging gepaard met heel veel vallen en opstaan. Maar wat gedurende deze periode nog belangrijker voor mij was, was voelen. Mijn gevoelens toelaten en erkennen en dat óók nog eens zonder oordeel en zonder ze weg te hoeven maken. Ook binnen het durven en mogen zijn van wie ik ben, werd ik op de proef gesteld. Dit betekende stoppen met pleasen, doen alsof (masker opzetten) en onder de mensen zijn terwijl mijn behoefte om alleen te zijn veel sterker was etc. Kortom; ik leerde daar het contact te leggen met mijzelf en met mijn gevoelens. Een belangrijke verschuiving van hoofd naar hart dus. Ook dit klinkt weer eenvoudig, maar voor mij een hele klus. Denken was (en is) mijn coping. Niet handig, dat weet ik, maar toch… Het is oud en vertrouwd hè. 

Mijn thuiskomst
Op zaterdag 18 oktober 2014 vloog ik na vier weken Be-Leef! met gemengde gevoelens terug naar Nederland. Enerzijds verlangde ik enorm naar mijn eigen huisje en leven. Bovendien was ik wel even klaar met mijn groep. Een groep waar ik ontzettend veel van had geleerd, maar waarbinnen ik het ook erg zwaar heb gehad. Anderzijds vond ik het ook erg spannend. Zou het me lukken het geleerde door te zetten en niet terug te vallen? Aan mijn motivatie – nog net zo sterk als aan het begin van de reis – zou het in ieder geval niet liggen. Bovendien was de hoop op en vertrouwen in mijn herstel in Portugal flink gegroeid. Een aantal mooie ingrediënten om mijn weg te vervolgen hier terug in Nederland.

De mensen die mij kennen en/of mijn eerdere blogs hebben gelezen, weten waar ik ondertussen sta. Zonder Be-Leef! aan de basis was dit niet gelukt, dat weet ik zeker. En dankzij een zorgvuldig vervolgtraject en de steun en het vertrouwen van een aantal lieve mensen om me heen, kon ik blijven groeien. Naar hen voel ik dan ook een enorme dankbaarheid. Over hoe belangrijk zij voor mij zijn (geweest) en waarin dit heeft gezeten, schrijf ik zeker nog eens een blog. Want herstellen kun je niet alleen. Op dit alles hef ik vanavond dan ook mijn glas. Wie doet er met mij mee? Proost alvast!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Annelies 21 september 2016 at 21:20

    Mooi Yvette. Prachtig om je verhaal te mogen lezen en zo weer een stukje meer van jou te mogen leren kennen. Ik vind het een voorrecht om met jou te mogen werken en mee te leven. Prachtmens waar ook ik iedere dag veel van mag leren. Dankjewel. Liefs

  • Leave a Reply