Blogs Persoonlijk

Wat de Nijmeegse Vierdaagse gemeen heeft met het herstellen van een eetstoornis (deel 1)

7 augustus 2016
Blog - Nijmeegse vierdaagse 1 - Yvette voor Jou - Hulp bij eetstoornissen

Een blog over afzien, veerkracht, genieten, vrijheid, wilskracht, saamhorigheid en het hebben van een duidelijk doel. 

Twee weken geleden nam ik voor de tweede keer deel aan de Nijmeegse Vierdaagse. In mijn geval gaat het dan om de afstand van 40 km per dag. Twee jaar geleden liep ik hem voor de eerste keer. Op dat moment had ik nog veel last van mijn eetstoornis. Ik stond zelfs aan de vooravond van een behandeling van vier weken in Portugal met daarna nog een intensief vervolgtraject. Mijn eetstoornis was destijds vrij onzichtbaar. Het gevecht met mijn gewicht, lichaam, het eten en voornamelijk met mijzelf speelde zich vooral in mij af. In mijn hoofd en in mijn gevoelsleven. Een erg eenzame en pittige worsteling. Wellicht dat je je daar wel iets bij voor kunt stellen. Want kent iedereen niet zo zijn eigen worstelingen? Daarvoor hoef je zeker geen eetstoornis te hebben.

Maar voor nu weer even terug naar de Nijmeegse Vierdaagse. Die van twee jaar geleden én die van dit jaar. Daar gaat deze blog ten slotte over. Veel was er dit jaar hetzelfde. De routes, de juichende, zingende en klappende toeschouwers, de hordes wandelaars, de muziek in de dorpen, het vroege opstaan etc. En desondanks heb ik beide jaren toch als zeer verschillend ervaren. En dat is niet zo vreemd wanneer je weet dat er in mij enorm veel is veranderd de afgelopen twee jaar. Zo ligt mijn eetstoornis achter me en ben ik als persoon ook erg gegroeid. Maar dat het verschil zo groot was, dat besefte ik me pas tijdens de tweede dag van de Nijmeegse Vierdaagse van dit jaar. Dit ontroerde me. Wat heeft mijn eetstoornis me destijds afgehouden van het échte genieten en het daadwerkelijk aanwezig kunnen zijn. Daar, op die bepaalde plek, op dat specifieke moment. Ja, ik genoot, dat zeker wel. Maar altijd was daar ook die zware donkere deken, de ballast van mijn eetstoornis. Het eten op andere tijdstippen, het vaker trek hebben (logisch!) en daardoor meer moeten eten, alle verleidingen qua traktaties van de kinderen aan de kant van de weg (etc), het zorgde allemaal voor stress. Mijn controle, overzicht en veilige eigen wereld waren weg. En zo kan ik nog vele voorbeelden geven van dingen waar ik over nadacht. Ik leefde met een waslijst aan eetregels waar ik slechts met veel moeite vanaf kon stappen. Dit jaar kreeg ik dus in de gaten dat ik daardoor destijds dubbel aan het afzien was. Ik had niet alleen te dealen met alles wat er bij het wandelen van de Vierdaagse komt kijken (voor de lezers die hiermee bekend zijn, weten wat ik bedoel), maar ik had ook te dealen met mijzelf en de strijd met mijn eetstoornis. Toch was ik me daar op dat moment nog niet zo bewust van. Voor mij was het namelijk heel gewoon om te leven met al die strenge en nare stemmen in mijn hoofd. Ik droeg ze immers al 13 jaar met me mee. 

Maar dit jaar was het dus anders. Heel anders! Ik hoefde mijn energie niet meer te verdelen. Ik kon zijn, echt zijn. En mijn gevoelens waren puur in plaats van troebel. Wat een bevrijding zeg, jeetje. Hoe anders was dan ook het genieten. Intenser en echter. Ken je dat gevoel dat je glimlacht, maar je voelt de blijdschap niet werkelijk? Ik helaas maar al te goed. En ook nog veel te vaak. Ook tijdens de Vierdaagse van twee jaar geleden. Daar glimlachte ik braaf, omdat ik vond dat dat zo hoorde, omdat de ander dat van me zou verwachtten of omdat ik niet die ‘rare’ wilde zijn. Maar van binnen was ik met heel andere dingen bezig. Dit jaar dus niet. Ik kon blij zijn wanneer ik blij was, chagrijnig wanneer ik chagrijnig was en al mopperend wanneer ik er even doorheen zat. Door zo direct gehoor te kunnen geven aan mijn gevoelens, zo ook mijn gevoelens van trek, kwam er een enorme veerkracht in mij vrij. De Dikke van Dale zegt hierover: “Dit is het vermogen om interne en externe mogelijkheden aan te boren om met een probleem om te gaan en de draad weer op te pakken.” Precies dat heb ik dit jaar kunnen doen. Wetende hoeveel ‘gevechten’ ik al had gewonnen, motiveerde dit mij om kilometer voor kilometer verder te wandelen. Ook op de momenten waarop ik dacht voor even geen stap meer te kunnen zetten. Daarnaast heb ik de muziek, alle support vanaf de kant en mijn eigen lichaam – wat vaak heel duidelijk aangaf wat het nodig had (rust, eten, water, een dansje, een handjeklap met iemand aan de kant) – kunnen inzetten. Alles wat ik maar nodig had om mijn doel te bereiken. In dit geval het uitlopen van de Nijmeegse Vierdaagse. Daarmee wandelde ik dit jaar op zachte wilskracht (een duidelijk willen) in plaats op harde wilskracht (een overduidelijk moeten). Wat een verademing. Aan mij hiermee de mooie uitnodiging om me nog meer te gaan richten op ‘wat wil ik’! Dit verdient zeker nog enige oefening. En zo blijft er altijd opnieuw weer iets te leren.

Welllicht vraag jij je zo aan het einde van mijn eerste blog wel af of je nu de uitleg hebt gemist waarin staat wat het uitlopen van de Nijmeegse Vierdaagse gemeen heeft met het herstellen van een eetstoornis. Ik kan je daarin geruststellen. Deze heb je niet gemist. Deze blog was hierop de inleiding. Over ongeveer twee weken verschijnt deel 2.

Ik ben trouwens heel benieuwd hoe je deze 1e blog hebben ervaren. Reacties mag je altijd mailen naar yvette@yvettevoorjou.nl. Dit mailadres mag je ook gebruiken wanneer je op de hoogte wil worden gebracht wanneer ik weer een nieuwe blog heb geschreven. Ik zou het erg leuk vinden wanneer je me gaat volgen. 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Andre 10 augustus 2016 at 15:07

    Mooi!?

  • Leave a Reply